Jak oszacować objętość rzeczy w metrach sześciennych przed wywozem

Pytanie o metry sześcienne brzmi jak zadanie z fizyki, a jest zwykłą arytmetyką na palcach. Firma transportowa myśli pudełkami: ile miejsca zajmą Twoje rzeczy w przestrzeni ładunkowej i czy zmieszczą się za jednym razem. Jeśli podasz sensowny szacunek, dostaniesz sensowną wycenę zamiast szerokich widełek. A żeby go zrobić, wystarczy miarka, kartka i kwadrans spaceru po mieszkaniu.

Co daje szacunek objętości przed rozmową z ekipą

Wszystko sprowadza się do jednego pytania: jeden kurs czy dwa. Przestrzeń ładunkowa auta dostawczego ma swoją pojemność i to ona wyznacza granicę. Kiedy mówisz, że masz mniej więcej tyle a tyle metrów sześciennych, my od razu wiemy, czy wystarczy nam mniejszy bus, czy trzeba brać większy samochód i trzeciego człowieka do noszenia.

Drugi zysk jest po Twojej stronie. Szacując objętość, przechodzisz mieszkanie świadomie, pokój po pokoju, i przy okazji odkrywasz rzeczy, o których nikt by nie wspomniał przez telefon: rowery na balkonie, zwinięty dywan za szafą, pudła na antresoli. Dzięki temu wycena, którą dostaniesz, jest wyceną Twojego mieszkania, a nie wyobrażenia o nim.

Metoda kartonu, czyli liczenie bez wzorów

Najprostszy sposób polega na tym, żeby przestać myśleć w metrach, a zacząć w kartonach po bananach albo w typowych pudłach przeprowadzkowych. Dziesięć takich pudeł to z grubsza jeden metr sześcienny, bo bok zwykłego kartonu mieści się mniej więcej w połowie metra. Nie musisz trafić co do dziesiątych części, chodzi o rząd wielkości.

Idziesz więc przez mieszkanie i przeliczasz zawartość szaf na pudła: szuflady komody to jedno pudło, cała półka z pościelą drugie, książki z regału trzy albo cztery. Meble liczysz osobno, bo one mają wymiary, które da się zmierzyć. Na koniec sumujesz jedno z drugim i masz liczbę, z którą można dzwonić.

Jeśli pudeł nie masz pod ręką, użyj innego wzorca. Kosz na pranie, wiaderko po farbie albo kartonowe opakowanie po telewizorze też się nadają, byle konsekwentnie trzymać się jednej miary. Ludzie liczą też półkami: pełna półka regału to mniej więcej jedno pudło, a szuflada komody około połowy. Ważne, żeby nie mieszać jednostek w połowie mieszkania, bo wtedy suma przestaje cokolwiek znaczyć.

• zwykłe pudło przeprowadzkowe to mniej więcej dziesiąta część metra sześciennego
• pełny worek na odzież liczy podobnie jak pudło, choć waży o wiele mniej
• zwinięty dywan z pokoju to zwykle jedno pudło objętości, ale niewygodny kształt
• sprzęt AGD liczy się jako swoje wymiary zewnętrzne, bez zaglądania do środka
• rower zajmuje w aucie więcej, niż wynika z jego rozmiarów, bo nie da się na nim niczego ustawić

Jak zmierzyć mebel i przeliczyć go na objętość

Przy meblach działa szkolny wzór: wysokość razy szerokość razy głębokość, wszystko w metrach. Szafa o wysokości dwóch metrów, szerokości jednego i głębokości sześćdziesięciu centymetrów daje w przybliżeniu metr dwadzieścia sześcienne. Zmierz swoją, bo modele różnią się bardziej, niż się wydaje, a różnica dziesięciu centymetrów w głębokości robi zauważalną zmianę w wyniku.

Dwie poprawki, o których łatwo zapomnieć. Pierwsza: mebel rozkręcony na płyty zajmuje w aucie znacznie mniej niż w całości, bo płyty układa się na płasko jedna na drugiej. Druga: tapicerka nie daje się upakować, więc wersalkę i fotele licz według wymiarów zewnętrznych i nie licz na to, że coś się w nich schowa. Właśnie dlatego trzy fotele potrafią zająć więcej miejsca niż cała zawartość kuchni, a odbiór gabarytów planuje się autem większym, niż wynikałoby to z liczby sztuk.

Spacer po mieszkaniu z kartką: praktyczna kolejność

Zacznij od pomieszczenia, w którym stoi najwięcej mebli, zwykle od pokoju dziennego. Zapisz każdy mebel z wymiarami, potem policz kartony z zawartości szaf. Przejdź do sypialni, kuchni i łazienki, na końcu do przedpokoju. W kuchni pamiętaj o zabudowie: jeśli ma zostać zdemontowana, to fronty, korpusy i blat też mają swoją objętość, i to sporą.

Sumę zapisz osobno dla mebli i osobno dla drobiazgów. Ten podział przydaje się przy rozmowie, bo drobne rzeczy w kartonach ładuje się szybko i szczelnie, a meble wymagają miejsca i planowania układu. Ekipa, która wie, w jakich proporcjach to wygląda, dobiera auto i ludzi trafniej niż ta, która słyszy tylko sumę.

Miejsca, o których wszyscy zapominają przy liczeniu

Piwnica jest w tej konkurencji bezkonkurencyjna. Ludzie szacują mieszkanie uczciwie, a potem okazuje się, że w boksie stoją opony, dwa rowery, regał ze słoikami i stary tapczan wstawiony tam dziesięć lat temu. Boks piwniczny bywa ładunkiem porównywalnym z całym pokojem, a że nie zagląda się tam co dzień, wypada z rachunku.

Podobnie działa balkon, antresola nad przedpokojem, strych w kamienicy i pomieszczenie gospodarcze przy garażu w domu jednorodzinnym. Opróżnianie domów jest z tego powodu trudniejsze do oszacowania niż mieszkań: kondygnacji jest więcej, a rzeczy rozłażą się po całym budynku. Zajrzyj wszędzie, zanim podasz liczbę, choćby po to, żeby nie zaskoczyło Cię to w dniu wywozu.

Warstwa, o której też nikt nie myśli, to rzeczy schowane wewnątrz mebli i za nimi. Za wersalką stoi zwykle zwinięty dywan albo deska do prasowania, w tapczanie leży komplet pościeli, na szafie kufry i walizki, a pod łóżkiem pudła z butami. Zsumowane potrafią dołożyć tyle, ile zajmuje niewielka szafa. Zajrzyj tam w trakcie liczenia, a nie w dniu wywozu, kiedy ekipa odsuwa meble od ściany.

Jak przełożyć swoje wyliczenia na rozmowę z ekipą

Nie musisz podawać liczby z przecinkiem. Wystarczy zdanie w stylu: kanapa, dwie szafy, komoda, około dwudziestu kartonów i pełny boks w piwnicy. To już jest komplet informacji, z którego wychodzi konkretna wycena. Dorzuć piętro, informację o windzie i miejsce postoju auta, a kwota, którą usłyszysz, będzie kwotą ostateczną.

Zadzwoń pod 505 692 090 i po prostu odczytaj swoją kartkę. Opróżnianie mieszkań wyceniamy przez telefon codziennie i po takim opisie potrafimy powiedzieć, ile aut i ile godzin potrzeba. Jeśli w trakcie liczenia coś Cię zaskoczyło, na przykład ilość rzeczy w piwnicy, powiedz o tym od razu. Lepiej mieć zapas w aucie niż wracać po resztę.

Najczęstsze błędy przy szacowaniu objętości

Pierwszy błąd to liczenie mieszkania takim, jakie będzie po spakowaniu, a nie takim, jakie jest. Rzeczy rozłożone po półkach wydają się mniejsze, dopóki nie trafią do worków. Drugi to mylenie wagi z objętością: pudło książek waży swoje, ale zajmuje mało miejsca, natomiast worek z kołdrami waży tyle co nic, a jest jednym z największych elementów ładunku.

Trzeci błąd bierze się z optymizmu. Prawie wszyscy zaniżają liczbę kartonów, bo w wyobraźni pakuje się szczelniej, niż wychodzi w rzeczywistości. Doliczaj około jednej piątej zapasu i zwykle trafisz. Czwarty błąd dotyczy gruzu i odpadów po remoncie: worek z płytkami czy tynkiem ma niewielką objętość, ale ogromną wagę, więc licz go osobno i uprzedź o nim przy zamawianiu.

Kiedy odpuścić liczenie i po prostu zrobić zdjęcia

Są sytuacje, w których szacowanie mija się z celem. Mieszkanie po latach zbierania, gdzie rzeczy leżą warstwami i nie widać podłogi, wymyka się każdej arytmetyce. Podobnie lokal, którego nie widziałeś na oczy, bo załatwiasz sprawę z drugiego końca kraju albo z zagranicy. Wtedy zamiast liczyć, poproś sąsiada albo zarządcę o kilka zdjęć z każdego pomieszczenia.

Zdjęcia mają jeszcze jedną zaletę: pokazują to, czego nie zauważysz w opisie, czyli szerokość drzwi, kręcone schody i stan mebli. My z takiej serii wyciągamy więcej niż z liczby podanej przez telefon i możemy zaproponować kwotę bez wcześniejszego przyjazdu. Jeśli mieszkanie jest naprawdę duże, umawiamy krótkie oględziny, które nic nie kosztują i trwają kilkanaście minut.