Wycena po zdjęciach: jak sfotografować mieszkanie do opróżnienia

Opis przez telefon zawsze jest wersją mieszkania z pamięci, a pamięć zaokrągla. Zdjęcia nie zaokrąglają. Kilkanaście kadrów zrobionych w kwadrans daje nam więcej niż półgodzinna rozmowa i pozwala podać kwotę, która nie zmieni się w dniu pracy. Trzeba je tylko zrobić tak, żeby pokazywały to, co dla ekipy naprawdę ma znaczenie, a nie to, co ładnie wygląda.

Co zdjęcia pokazują lepiej niż najlepszy opis

Kiedy słyszymy przez telefon, że w pokoju stoi szafa i wersalka, wyobrażamy sobie mebel przeciętny. Na zdjęciu okazuje się, że szafa ma cztery skrzydła i sięga sufitu, a wersalka to solidny narożnik z lat siedemdziesiątych z drewnianym stelażem. To dwie różne roboty i dwie różne kwoty, a różnicę widać w ułamku sekundy.

Zdjęcia zdejmują też z klienta obowiązek nazywania rzeczy. Nie musisz wiedzieć, czy to komoda, czy szafka nocna, ani ile ma centymetrów. Wystarczy, że pokażesz pomieszczenie takim, jakie jest. Resztę robimy sami: liczymy sztuki, oceniamy objętość i sprawdzamy, czy coś będzie wymagało rozkręcenia.

Jak sfotografować pokój, żeby było widać całość

Zasada jest jedna: stań w progu, plecami do drzwi, i zrób zdjęcie całego pomieszczenia. Potem wejdź do środka, obróć się i sfotografuj ścianę, przy której przed chwilą stałeś. Dwa takie kadry pokazują pokój w całości, łącznie z kątem, o którym zawsze się zapomina. Jeśli pokój jest duży albo zastawiony, dorzuć trzeci kadr z narożnika.

Nie rób panoram i nie kręć filmu z ręki w biegu. Panorama wykrzywia proporcje i mebel na zdjęciu wygląda inaczej niż w rzeczywistości, a rozkołysane wideo trudno zatrzymać w dobrym miejscu. Zwykłe, spokojne zdjęcia są dla nas najczytelniejsze. Wideo ma sens tylko wtedy, gdy idziesz nim wolno przez całe mieszkanie i komentujesz, co gdzie stoi.

Fotografuj z wysokości oczu albo odrobinę wyżej, trzymając telefon poziomo. Kadr z góry, robiony znad głowy, spłaszcza pomieszczenie i trudno z niego odczytać, ile rzeczy leży na podłodze. Jeśli w pokoju jest ciasno i nie da się cofnąć, otwórz drzwi na oścież i strzel zdjęcie z korytarza. Lepszy jest kadr z progu z widocznym całym wnętrzem niż zbliżenie na trzy meble bez kontekstu.

Światło, porządek i inne drobiazgi z praktyki

Zapal wszystkie lampy i odsłoń okna. Ciemne zdjęcie z korytarza to najczęstszy powód, dla którego oddzwaniamy z prośbą o powtórkę. Telefon w słabym świetle rozmazuje szczegóły, a my potrzebujemy zobaczyć, czy pod stołem stoją pudła, czy tylko cień. Jeśli fotografujesz piwnicę bez światła, weź latarkę albo poświeć drugim telefonem.

Nie sprzątaj przed zdjęciami i nie chowaj rzeczy do szaf. To brzmi odwrotnie do odruchu, ale mieszkanie sprzątnięte pod fotografię daje wycenę zaniżoną, a potem w dniu pracy wychodzi prawda i trzeba rozmawiać o zmianie kwoty. Pokaż bałagan, jeśli jest bałagan. Nikt tu nikogo nie ocenia, my liczymy metry sześcienne i schody, a nie porządek na półkach.

Kadry, o których prawie wszyscy zapominają

Pokoje fotografują wszyscy, resztę prawie nikt. Tymczasem połowa naszej pracy dzieje się poza mieszkaniem: na klatce, w windzie i przy aucie. Zdjęcie drzwi wejściowych z otwartym skrzydłem, kadr w dół klatki schodowej i wnętrze kabiny windy potrafią zmienić plan całego dnia, bo od nich zależy, czy meble zjadą, czy zejdą.

• drzwi wejściowe do mieszkania, otwarte, żeby było widać szerokość przejścia
• klatka schodowa sfotografowana w dół z podestu przy Twoich drzwiach
• wnętrze windy z widocznymi drzwiami, najlepiej z kimś stojącym w środku dla skali
• wejście do budynku i miejsce, w którym realnie zaparkuje auto dostawcze
• piwnica, komórka, balkon i antresola, czyli wszystko poza samym mieszkaniem
• zbliżenie na cokolwiek nietypowego: sejf, akwarium, kanistry, worki z gruzem

Które zdjęcia najmocniej wpływają na kwotę

Nie wszystkie kadry ważą tyle samo. Zdjęcie pełnego pokoju mówi nam o objętości, zdjęcie klatki o czasie pracy, a zdjęcie podjazdu o tym, ile razy trzeba będzie przejść z meblem przez podwórko. Poniższa tabela pokazuje, co z czego wyciągamy, żeby łatwiej było ustalić kolejność fotografowania.

Jeśli masz mało czasu, zacznij od trzech rzeczy: największego pokoju, klatki schodowej i piwnicy. Te trzy kadry załatwiają zwykle osiemdziesiąt procent wyceny, a resztę da się dopytać w rozmowie. Cała seria zajmuje kwadrans, więc zwykle nie ma powodu, żeby robić ją na skróty.

Jest jeszcze kategoria zdjęć, które oszczędzają nerwów w dniu pracy: kadry rzeczy, które mają zostać. Sfotografuj mebel przeznaczony dla kogoś z rodziny, pudło z dokumentami albo obraz ze ściany i napisz przy nich jedno słowo: zostaje. Ekipa dostaje wtedy jasny obraz zamiast ustnej instrukcji przekazywanej przez trzy osoby, a Ty masz pewność, że nic nie wyjedzie przez pomyłkę.

Jak przesłać zdjęcia i co dostaniesz w zamian

Wyślij zdjęcia tak, jak Ci wygodnie: wiadomością na numer 573 583 195 albo mailem, jeśli seria jest duża. Nie kompresuj ich ręcznie i nie przycinaj, bo w szczegółach siedzą informacje, których nie widać na pierwszy rzut oka. Dopisz jedno zdanie o piętrze i windzie, to wszystko, czego potrzebujemy do startu.

Odpowiadamy konkretną kwotą za całość i proponujemy termin. Przy zleceniach typu opróżnianie mieszkań ta kwota obowiązuje w dniu pracy, o ile mieszkanie wygląda tak jak na zdjęciach. Jeśli coś na fotografiach budzi wątpliwość, na przykład nie widać dna pokoju albo trudno ocenić zawartość piwnicy, mówimy o tym wprost i prosimy o jeden dodatkowy kadr, zamiast wpisywać niepewność w cenę.

Kiedy zdjęcia nie wystarczą i wolimy przyjechać

Zdarza się i lepiej powiedzieć to od razu. Mieszkania po latach gromadzenia rzeczy, gdzie warstwa na podłodze ma pół metra, nie dają się ocenić z fotografii, bo nie widać, co jest pod spodem i ile z tego trzeba będzie znosić w workach. Podobnie duże domy z kilkoma kondygnacjami, poddaszem i garażem oraz zlecenia z większą ilością gruzu, gdzie liczy się waga, a nie obraz.

W takich sytuacjach umawiamy krótkie oględziny. Trwają kilkanaście minut, nic nie kosztują i kończą się kwotą podaną na miejscu. To nadal szybsze niż tydzień korespondencji, a przy okazji można ustalić kolejność pracy i rzeczy do odłożenia. Opróżnianie domów prawie zawsze wyceniamy właśnie w ten sposób, bo zdjęcia z ośmiu pomieszczeń i tak wymagają komentarza na żywo.

Zdjęcia po robocie, czyli dokumentacja pustego lokalu

Fotografie przydają się także na końcu, nie tylko przed wyceną. Po skończonej pracy robimy serię kadrów pustych pomieszczeń i wysyłamy je osobie zamawiającej. Dla kogoś, kto mieszka daleko, to jedyny dowód, że mieszkanie faktycznie jest puste i zamiecione, a nie tylko opróżnione z tego, co stało na widoku.

Ta sama dokumentacja bywa potrzebna w rozmowie z zarządcą albo z pośrednikiem przygotowującym lokal do sprzedaży. Zdjęcia pokazują stan ścian i podłóg po wyniesieniu mebli, co bywa istotne przy rozliczeniu z najemcą albo przy planowaniu remontu. Jeśli chcesz taką serię, powiedz przy zamawianiu, wtedy fotografujemy każde pomieszczenie osobno, a nie tylko przedpokój.

Wycena zdalna mieszkania, którego sam nie widziałeś

Częsty przypadek: mieszkanie po babci w Tczewie, spadkobiercy w Warszawie i Anglii, klucze u sąsiadki. Nikt z rodziny nie ma jak przyjechać, a lokal trzeba przygotować pod sprzedaż albo przekazanie. Wtedy zdjęcia robi ktoś na miejscu, choćby sąsiadka albo administrator, a my na ich podstawie ustalamy zakres i termin.

Przy takich zleceniach dopytujemy dokładniej niż zwykle, bo osoba zamawiająca nie zna zawartości szaf. Ustalamy, co ma zostać odłożone, gdzie szukać dokumentów i pamiątek, i jak wygląda przekazanie kluczy. Opróżnianie mieszkań po zmarłych prowadzimy też w takim trybie, z relacją zdjęciową z pracy i rozliczeniem przelewem, więc nikt nie musi jechać przez pół Polski, żeby otworzyć drzwi.