Czy trzeba być obecnym przy opróżnianiu mieszkania i jak przekazać klucze

To pytanie pada w co drugiej rozmowie i zwykle brzmi trochę przepraszająco, jakby nieobecność była podejrzana. Nie jest. Większość zleceń robimy bez klienta stojącego w przedpokoju, bo ludzie pracują, mieszkają w innym mieście albo po prostu nie mają siły patrzeć, jak z mieszkania rodziców wyjeżdżają meble. Trzeba tylko ustalić dwie rzeczy: kto otwiera drzwi i kto rozstrzyga wątpliwości.

Krótka odpowiedź: nie musisz, ale ktoś musi decydować

Twoja fizyczna obecność nie jest potrzebna do niczego poza otwarciem drzwi. Potrzebny jest natomiast czynny telefon i osoba, która w razie wątpliwości powie: to zostaje, tamto jedzie. Wątpliwości pojawiają się prawie zawsze, bo w każdym mieszkaniu znajdzie się przedmiot, którego los nie jest oczywisty, choćby album ze zdjęciami na dnie szafy.

Dlatego przy zleceniach bez obecności klienta prosimy o dwie rzeczy: dokładne ustalenie zakresu przed rozpoczęciem oraz dostępność pod telefonem w godzinach pracy. To wystarcza. Nie potrzeba pełnomocnictw, umów notarialnych ani obecności świadka, o ile jesteś osobą uprawnioną do dysponowania lokalem.

Jedno zastrzeżenie jest stałe. Wchodzimy do mieszkania na zlecenie osoby, która ma prawo nim dysponować: właściciela, najemcy, spadkobiercy albo zarządcy działającego w imieniu wspólnoty. Nie wynosimy rzeczy na prośbę sąsiada, byłego partnera czy dalszej rodziny bez potwierdzenia od osoby uprawnionej. Brzmi to sztywno, ale chroni przede wszystkim klienta, bo raz wywiezionych mebli nie da się przywieźć z powrotem.

Jak wygląda praca na przekazane klucze

Schemat jest prosty i powtarzalny. Odbieramy klucze w umówionym miejscu, wchodzimy do mieszkania, robimy zdjęcia stanu wyjściowego i zaczynamy pracę. W trakcie dzwonimy tylko wtedy, gdy natrafimy na coś, co nie mieści się w ustaleniach. Po zakończeniu zamiatamy, fotografujemy puste pomieszczenia, zamykamy lokal i oddajemy klucze tam, gdzie się umówiliśmy.

Klucze wracają najczęściej do skrzynki pocztowej, do sąsiada, do administracji budynku albo osobiście, jeśli wracasz wieczorem. Zdarza się też przekazanie przez pośrednika nieruchomości przy mieszkaniach przygotowywanych do sprzedaży. Ustalamy to przed rozpoczęciem, a nie po robocie, bo klucze zostawione na chybił trafił potrafią zniknąć skuteczniej niż meble.

Rozliczenie przy takim trybie robimy zwykle przelewem, po wysłaniu zdjęć i potwierdzeniu, że wszystko się zgadza. Przy zleceniach dla firm i wspólnot wystawiamy fakturę na wskazane dane. Gotówka też jest w porządku, o ile jest komu ją przekazać, ale w praktyce przy nieobecności właściciela przelew jest po prostu wygodniejszy dla obu stron.

Kto może otworzyć drzwi, jeśli Ciebie nie ma

W praktyce sprawdza się kilka rozwiązań i każde z nich stosujemy regularnie. Wybierz to, które w Twojej sytuacji jest najprostsze, bo wszystkie działają tak samo dobrze. Warunek jest jeden: osoba otwierająca drzwi musi wiedzieć, o której przyjedziemy, i mieć nasz numer w telefonie na wypadek, gdyby coś się przesunęło. Nie musi natomiast nic wiedzieć o zawartości mieszkania ani o zakresie prac, bo te ustalenia robimy bezpośrednio z Tobą.

• sąsiad albo znajomy z kluczem, który wpuści nas o umówionej godzinie
• administrator budynku lub gospodarz domu, częsta droga w zasobach spółdzielczych
• pośrednik nieruchomości, jeśli mieszkanie jest przygotowywane do sprzedaży
• skrytka na kod przy drzwiach, popularna w mieszkaniach wynajmowanych krótkoterminowo
• ktoś z rodziny, kto przyjedzie tylko otworzyć i odebrać klucze po pracy

Protokół, zdjęcia i inne dowody, że wszystko się zgadza

Przy pracy bez właściciela dokumentacja robi za oczy klienta. Fotografujemy mieszkanie przed rozpoczęciem, bo to zabezpiecza obie strony: widać, co i w jakim stanie zastaliśmy. Potem robimy serię zdjęć pustych pomieszczeń, łącznie z piwnicą i balkonem, i wysyłamy je tego samego dnia.

Na życzenie sporządzamy krótki protokół z zakresem prac i listą rzeczy odłożonych na bok. Przydaje się on wspólnotom, zarządcom i osobom rozliczającym mieszkanie po najemcy, a także wtedy, gdy w rodzinie jest kilku spadkobierców i każdy chce wiedzieć, co się działo. Dokument nie jest obowiązkowy, ale kosztuje nas kilka minut, więc nie ma powodu, żeby go nie zrobić.

Zdjęcia robimy zwykle telefonem, prosto i bez wodotrysków: każde pomieszczenie z progu, plus osobne kadry piwnicy, balkonu i klatki, jeśli coś tam stało. Wysyłamy je w jednej wiadomości, żeby dało się je przejrzeć w minutę. Jeżeli w mieszkaniu było coś, co wymaga osobnej wzmianki, na przykład ślad zalania odsłonięty po odsunięciu szafy albo pęknięta płytka pod pralką, dopisujemy zdanie komentarza. Lepiej, żebyś dowiedział się o tym od nas niż od kupującego przy odbiorze lokalu.

Jak umówić opróżnianie bez swojej obecności

Zadzwoń pod 505 692 090 i powiedz od razu, że nie będzie Cię na miejscu. To zmienia sposób, w jaki prowadzimy rozmowę: dopytujemy dokładniej o zawartość, o rzeczy do zachowania i o to, kto ma klucze. Zwykle prosimy też o zdjęcia albo krótkie wideo z mieszkania, żeby wycena była pewna, a nie oparta na ogólnym opisie.

Opróżnianie mieszkań w takim trybie robimy w całym Trójmieście i w mniejszych miastach Pomorza, od Wejherowa po Tczew. Ustalamy datę, godzinne okno przyjazdu, sposób przekazania kluczy i formę rozliczenia. Jeśli w mieszkaniu są rzeczy do odłożenia dla rodziny, opisz je jak najdokładniej, najlepiej ze zdjęciem, bo opis słowny bywa mylący, gdy w szafie stoi pięć podobnych pudełek.

Zlecenia z drugiego końca Polski i z zagranicy

Sporą część takich telefonów odbieramy od osób, które wyjechały lata temu i mają na Pomorzu mieszkanie po rodzicach albo lokal do przygotowania pod sprzedaż. Cała sprawa toczy się wtedy zdalnie: rozmowa, zdjęcia od sąsiadki, ustalenie terminu, praca, relacja zdjęciowa i przelew. Klucze najczęściej leżą u kogoś na miejscu, czasem trzeba je wcześniej wysłać kurierem.

Przy takich zleceniach szczególnie pilnujemy jednego: żeby nikt nie musiał zgadywać. Zanim wejdziemy do mieszkania, mamy spisaną listę rzeczy do zachowania i wiemy, do kogo dzwonić przy wątpliwościach. Opróżnianie mieszkań po zmarłych prowadzone na odległość wymaga jeszcze więcej ostrożności, bo pamiątek nie da się odzyskać, gdy raz wyjadą z lokalu.

Kiedy jednak lepiej być na miejscu

Są sytuacje, w których obecność klienta oszczędza wszystkim czasu. Pierwsza to mieszkanie z dużą liczbą rzeczy o wartości sentymentalnej, gdzie decyzje trzeba podejmować co kilka minut. Druga to lokal, którego zawartości sam nie znasz, bo nikt tam nie zaglądał od lat i nie da się z góry powiedzieć, co się znajdzie.

Trzecia sytuacja to podział majątku między kilka osób, kiedy każdy ma inne oczekiwania. Wtedy najlepiej, żeby na miejscu była jedna osoba z mandatem do decydowania, a pozostałe zgodziły się wcześniej na jej rozstrzygnięcia. Bez tego robota staje w miejscu przy pierwszej spornej komodzie, a my nie jesteśmy od mediacji rodzinnych.

Jeżeli nie możesz przyjechać na cały dzień, wpadnij na pierwsze pół godziny. To wystarczy, żeby przejść mieszkanie z ekipą, pokazać rzeczy do zostawienia i odpowiedzieć na pytania. Resztę zrobimy sami, a Ty wrócisz wieczorem do posprzątanego lokalu, zamiast siedzieć na krześle w kuchni przez sześć godzin.

Co robimy z rzeczami znalezionymi w mieszkaniu

Zasada jest jedna i nie ma od niej wyjątków: rzeczy o charakterze osobistym i wartościowym odkładamy i przekazujemy osobie zamawiającej. Nie oceniamy, co jest cenne, bo nie nam to oceniać. Blaszane pudełko z listami bywa dla rodziny ważniejsze niż cała reszta wyposażenia razem wzięta.

Poniższa tabela pokazuje, jak to wygląda w praktyce, bo pytanie o zaufanie pada w prawie każdej rozmowie o pracy bez obecności właściciela. Odpowiadamy na nie zawsze tak samo: konkretem, a nie zapewnieniami.